تاریخ : جمعه 26 آبان 1391 | 12:39 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات

    
  " alt="" />

 




تاریخ : چهارشنبه 24 آبان 1391 | 02:06 ق.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات

.

احداث شهرک سینمایی درسال ۱۳۵۸، به طرح و پیشنهاد شادروان علی حاتمی‌، کارگردان شهیر سینمای ایران‌، آغاز گشت‌. طرح علی حاتمی و ولی الله خاکدان تولید سریالی با مضمون تاریخ سیاسی معاصر ایران بود که فاصله‌ای کوتاه از اوایل دوره پهلوی اول را در بر می‌گرفت‌.

مکان های دیدنی شهرک سینمایی غزالی:

  از مکان‌های سریال هزار دستان به میدان توپ خانه‌، ساختمان شهرداری‌، لاله زار، اکباتان‌، جواهر فروشی قازاریان‌، ساختمان شاهآباد و کافه پارس تهران قدیم می توان اشاره کرد. نماهایی از خیابان اکباتان‌، لاله زار، و تهران قدیم درسال ۱۳۱۵ الی ۱۳۲۰ ، نیز موجود است‌.
    یکی دیگر از بناهای مهم سریال هزار دستان ، ساختمان سینما تابان است که نبش خیابان لاله زار واقع شده است و جزو اولین سینماهای تهران است که اولین فیلم ناطق ایرانی نیز به نام دختر لر ، ساخته عبدالحسین سپنتا، در آن اکران شد

  علاوه بر نماهای مربوط به تهران قدیم‌، سعی شده است تا نماهایی از شهر باشتین و سبزوار به نمایش گذاشته شوند. به علاوه‌، برای ساخت سریال‌هایی همچون، امام علی (ع‌) و تنهاترین سردار که در این مکان ساخته شده‌ نماهایی از شهر کوفه‌ نیز ساخته شده است‌.

  از فیلم‌ها و سریال‌هایی که تمام یا قسمتی از آن‌ها در شهرک سینمایی فیلم برداری شده است‌، به موارد زیر می توان اشاره کرد: گراند سینما ، مادر ، پرده آخر ، طالب ، یک حرف از هزاران ، یک مرد ، یک خرس ، رعنا ، پاییز بلند ، زندگی ، دزدان مادربزرگ ، کارآگاه علوی ، مرغ حق ، کفش‌های میرزانوروز ، شیخ مفید ، امام علی (ع‌) ، هزار دستان ، تنهاترین سردار ، سربه‌داران ، هشت بهشت ، ویدئو کلیپ مرغ سحر ، دره شاهپرک‌ها ، پس از آن روز ، ریشه در خو-- البته لازم بذکر است که من و همسرم و خانواده اش به اتفاق هم در تاریخ بیست و هفت مهر ماه سال یکهزار و سیصدو نود یک به انجا رفتیم و کلی عکس یادگاری انداختیم که بسیار خوش گذشت و واقعا احساس میکردی که توی اون دوران هستی من و همسرم  هم لباس دوران پهلوی پوشیدیم که کلی تغییر کردیم. باز هم دوست دارم به اونجا برم که اینرا هم به همه دوستان پیشنهاد میکنم 




تاریخ : سه شنبه 23 آبان 1391 | 12:12 ق.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات

گیاه مینیاتوری گیاه زنده كوچكی است كه در داخل لوله شیشه ای بدون نیاز به آبیاری، كودهی، استفاده از حشره كش و ... تا چند ماه در كنار شما مثلاً بر روی میز رشد كرده و به شما مفهوم زندگی و حركت را بیان می كند و پس از آن نیز قابل انتقال به گلدان می باشد.

پرورش درخچته های مینیاتوری در ژاپن بونسای نامیده می شود. بونسای در لغت به معنای درخت در گلدان است. در واقع بونسایی به معنای تعادل بین ریشه ها و اندام های هوایی می باشد بنابراین باید رشد اندام های هوایی کنترل شود مثلا شاخه های اضافی هرس شوند و رژیم غذایی گیاه در کنترل باشد. این گیاه باید جهت محافظت از آفت ها باید تحت کنترل باشد.چرا که این گیاهان در مقابله با آفت ها و تامین مواد غذایی ضعیف می باشند و باید کنترل شوند.این گیاهان بر  خلاف گیاهان معمولی و جنگلی نمی توانند نیازهای خودشان را به تنهایی تامین نمایند پس باید تعادل بین اندام های مختلف آن ها حفظ شود.

برای انتخاب تولید گیاه مینیاتوری باید علاوه بر زیبایی گیاه به عوامل دیگری نظیر توانایی گیاه در جذب نورو مواد غذایی نیز توجه شود.مثلا برای اتاق های کم نور می توان از فیکوس ها بهره برد و از یاهانی مثل انار و نارون برای اتاق هایی که نور کافی دارند استفاده کرد.البته باید توجه نمود که محافظت از بونساهای بی بهره مثلف فیکوس و برگ نو یا افرا ساده تر از بونساهای بهره دهنده مثل انار می باشد.

برای ایجاد بونسای روش های مختلفی دارد که در واقع یک مسیر هنری به حساب می آید که در ادامه به بعضی از این روش ها اشاره می کنیم:

۱)بونسای کوکتان: در این روش نیازی به هرس چندانی نیست پس شاخه ها و تنه های زیبایی را در گیاه می توان ایجاد نمود.

۲) بونسای پینجینگ: با هرس فراوان رشد شاخه ها و ریشه ها افزایش یافته حتی تنه کج شده و زیبایی زیادی به گیاه می دهد.

۳) نوع کاسکاد: با هرس مناسب گیاه حالت آبشاری یا نیمه آبشاری پیدا می کند.

 

۴)نوع دای بک: یکی از زیباترین حالت های گیاه بونسای زمانی اتفاقی می افتد دکه بتوان بطور متناوب باعث مرگ بخشی از گیاه و رشد مجدد سایربخش های گیاه شد.


۵) نوع شاین: به جای آن که نهال جوان بلند و نازک باشد کاری می کنند که نهال کوتوله و ستبر گردد که باعث زیبایی شگفت انگیزی می شود.

درتولید گیاهان بونسای یا مینیاتوری باید به عواملی مثل: نور - دما - ابیاری - کود دهی -خاک و هرس توجه نمود. 

در ادامه به چند تصویر زیبا از گیاهان بونسای توجه نمایید:

 

منبع اط سایت گیاه شناسی



تاریخ : دوشنبه 22 آبان 1391 | 08:31 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات
پرتال ایران فروم > آداب و رسوم > نمادشناختی برف در اسطوره‌های ایران+تصویر

نمادشناختی برف در اسطوره‌های ایران+تصویر


29 دی 1390. نویسنده : mahsunseven
کیخسرو شهریار آرمانی و آیینی ایران است. از این روی هنگامی‌که به بزرگترین کارزار خویش که همانا در بندافکندن و کشتن افراسیاب تورانی است، دست می‌یابد....


نمادشناختی برف در اسطوره‌های ایران+تصویر


از دید نمادشناسی، برف در اسطوره‌های ایرانی پدیده‌ای خجسته و باشگون و اهورایی شمرده می‌شود. هرچند از پدیده‌هایی است که با روزگار سرما در پیوند است که در چشم ایرانیان روزگاری سخت، بی شکون و اهریمنی می‌نموده است. اما با این وجود این خجستگی برف در روزگار سرما بازمی‌گردد به رنگ سفید آن.
برف یکی از ریزش‌های آسمانی و نیز نام پوششی است که از آن بر زمین تشکیل می‌گردد. واژه کنونی «برف» از واژه پهلوی «وَفر» گرفته شده‌است. برف در زبان کهن پهلوی به شکل‌های‌های «اِسنیزَگ»، «اِسنیخر» و «اِسنوی» نیز آمده‌ است که همگی با واژه (snow) در زبان انگلیسی هم ریشه‌اند.

در فرهنگ ایران باستان، برف همچون باد، باران، مه و ابرِ باران زا، از آفریده‌های مادی پیش از آفرینش زمین دانسته شده‌است. خدای برف یکی از اسب‌های گردونه ناهید یا اناهیتا بود. (آناهیتا در زبان اوستایی، نام یک پیکر کیهانی ایرانی است، که ایزدبانوی «آب‌ها» (آبان) پنداشته وستوده می‌شود و ازین رو با نمادهایی چون باروری، شفا و خرد نیز همراه است). در اوستا به بارش برفی سنگین اشاره رفته‌است و در یشت‌ها (سرودهایی هستند که عموماٌ به ستایش خدایگان قدیم ایرانی مانند مهر، ناهید و تیشتر و غیره اختصاص دارند)، زمستان هولناکی پیش بینی شده که سه سال زمین را دچار باران و تگرگ و برف و باد سرد خواهد کرد، چندان که زمین ویران و مخلوقاتش نابود خواهند شد. در شاهنامه روایتی هست که در جنگ ایران و توران در زمان کیخسرو، برف سنگینی همه جا را پوشاند، چنانکه نبرد از یاد همگان رفت و ناچار شدند که اسبان جنگی را بکشند و بخورند.
از دید نمادشناسی، برف در اسطوره‌های ایرانی پدیده‌ای خجسته و باشگون و اهورایی شمرده می‌شود. هرچند از پدیده‌هایی است که با روزگار سرما در پیوند است که در چشم ایرانیان روزگاری سخت، بی شکون و اهریمنی می‌نموده است. اما با این وجود این خجستگی برف در روزگار سرما بازمی‌گردد به رنگ سفید آن. سفیدی در نمادشناسی ایرانی همیشه نشانه ای فرخنده بوده استف برخلاف سیاهی که نشانه‌ای است پلید و ناهمایون و اهریمنی. از این روی برای نمونه در خوان‌هایی که پهلوانان آیینی از آنها می‌گذرند تا به پاکی و پالایش برسند ما به نماد برف بازمی‌خوریم. در خوان‌های نهایی، هنگامی‌که پهلوان به فرجام نبرد و تلاش شگرف و دشوار خود می‌رسد، برف به نمود می‌آید و رخ می‌نماید. این نشانه آن است که پهلوان آیینی از تیرگی‌های تن و از آلایش‌های گیتی که جهان خاکی است می‌رهد و به سفیدی، به روشنی و رهایی راه می‌جوید. در همین زمینه یک کارکرد برجسته نمادشناختی از برف در داستان کیخسرو دیده می‌آید. کیخسرو شهریار آرمانی و آیینی ایران است. از این روی هنگامی‌که به بزرگترین کارزار خویش که همانا در بندافکندن و کشتن افراسیاب تورانی است، دست می‌یابد، در فرازنای شکوه فرمان روایی به ناگاه پادشاهی را رها می‌کند و به پارسایی و پرهیز روی می‌آورد و کار جهان خاکی را فرو می‌گذارد تا زنده به مینو (جهان نهان) راه ببرد. این راه بردن بدین سان در داستان آمده است که کیخسرو با تنی چند از پهلوانان نامدار ایرانی به کوهی می‌رسد. کیخسرو همراهان را بدرود می‌گوید و در آن کوه در میانه برف و بوران از دیدگان ناپدید می‌شود. آخرین پیوند کیخسرو با گیتی با جهان پست در برف رخ می‌دهد، چنانکه گویی برف مرز میان گیتی و مینو است کیخسرو با گذشتن از برف و نهان شدن در آن به جهان دیگر که جهان جاوید و جان است، راه می‌برد. از این رو اگر نمادشناسانه به این داستان حماسی و نمادین ایرانی بنگریم، کیخسرو از سیاهی گیتی و تن به یکبارگی می‌رهد سراپا به سفیدی می‌رسد، این سفیدی آغازی است برای آنکه به پیراستگی و پالایش بازپسین دست بیابد و به جهان نهان به نزد آفریدگار راه بجوید.

نمادشناختی برف در اسطوره‌های ایران+تصویر


تصویر مجسمه‌ای نمادین از آناهیتا)

منبع از سایت تبیان




تاریخ : یکشنبه 21 آبان 1391 | 03:03 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات
دانلود
عکسهای زیبای منظره صحرا،کوه،دشت،جنگل،بیابان،دریا،اقیانوس،باغ،باغچه،گل،جزیره،آبشار
برای
دانلود اینجا کلیک کنید

برچسب ها : صحرا، کوه، دشت، جنگل، بیابان، دریا، اقیانوس، باغ، باغچه، گل، جزیره، آبشار،


تاریخ : یکشنبه 21 آبان 1391 | 03:00 ق.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات

عکس های دیدنی از محله های قدیم تهران

سایر مطالب - عکسهایی از محله های قدیم تهران رامی بینید .

دربند از دهکده‌های قدیمی شمیران و در شمال باغ سعدآباد است. محله دربند از مناطق خنک و گردشگری تهران است

 تهران

خیابان پهلوی نام طولانی‌ترین خیابان شهر تهران و خاورمیانه است که در سال‌های اول حکومت رضا شاه ساخته شد. طول آن ۱۸٫۶ کیلومتر است که از میدان راه‌آهن تهران شروع و به میدان تجریش در منطقهٔ شمیرانات ختم می‌شود.

این خیابان دارای پیاده‌رو، جوی بزرگ آب و حدود یازده هزار چنار در دو طرف خود است. خیابان ولیعصر از مراکز سنتی خرید تهران است و پارک‌های بزرگ ملت و ساعی در حاشیه این خیابان قرار دارند.

 

 تهران

میدان حسن آباد از ابنیه دوره پهلوی اول است. تا قبل از طرح توسعه تهران چهارراهی کوچک بود.


منطقه حسن آباد که ناحیه شمال غرب آن روزهای طهران به شمار می آمد یکی از بزرگترین باغهای شهر بود. این باغ متعلق به میرزا یوسف آشتیانی بود که استخر بزرگ آن محل کنونی سفارت ایتالیاست.

مستوفی الممالک قبل از گسترش یافتن طهران و خراب شدن حصار شاه طهماسبی آن به سال 1286ق بیشتر زمینهای بیرون حصار تا بهجت آباد و از آنجا تا یوسف آباد ونک و اوین را خریداری کرد. پس از بزرگ شدن طهران باغ بزرگی ایجاد کرد و آن را به نام پسرش حسن، حسن آباد نامگذاری کرد. این وجه تسمیه حسن آباد است.

 

 

 تهران

پس از تخریب حصار ناصری در حوالی محل دروازه قزوین ، بلدیه تهران عصر پهلوی اول میدانی بنا نهاد که نام « میدان قزوین » به خود گرفت .تهران در دو محل دو دروازه قزوین داشته است . یکی دروازه عتیق قزوین که در حصار صفوی و در میدان شاهپور (وحدت اسلا می ) قرار داشت و دیگری همین دروازه که در حصار ناصری واقع بود.

 

 

 تهران

میدان توپخانه، میدان سپه یا میدان امام خمینی نام میدانی تاریخی واقع در مرکز تهران است. این میدان در سال ۱۲۸۴ شمسی به دستور امیر کبیر احداث و ساختمان‌های اطراف آن بارها تخریب و نوسازی شده‌اند.

میدان توپخانه از گذشته‌های دور مرکز حمل و نقل و ترافیک شهر تهران و همچنین محل تجمعات اعتراضی و اعدام برخی از محکومان معروف بوده‌است. این میدان در حال حاضر نوعی مرکزیت اداری و تجاری دارد.

 

 تهران

تهران

تهران






تاریخ : چهارشنبه 17 آبان 1391 | 08:25 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات

 میناکاری و سابقه آن

مینا کاریفرهنگ معاصر عربی – فارسی ذیل واژه ی مینا نوشته شده است: لعاب شیشه ای، لعب، پوشش شیشه ای، فلزی و… در فرهنگ دهخدا نیز ذیل همین واژه مینا آمده است: آبگینه و شیشه ای سپید و همچنین به نقاشی و تزئین فلزات مختلف از قبیل طلا و نقره و مس به وسیله رنگ های لعابدار مخصوص که در حرارت بسیار زیاد پخته و ثابت می شوند میناکاری می گویند. مینا حاصل ذوب مواد شیشه ای و اکسیدهای فلزی است که بر روی بدنه های فلزی انجام می گیرد. مینا از ترکیب مرصع کاری، طلا کاری، شیشه کاری روی فلز به وجود آمد و به تدریج به مینا کاری تبدیل گشت.

مینا لعاب شیشه ای و شفافی است که روی زیرساخت های مختلف مانند فلز و به ندرت روی سرامیک برای تزئین آنها استفاده می شود. در منشاُ ایجاد لغت مینا نقاط ابهامی وجود دارد. ممکن است از کلمه ی Smel zan (گداختن) مشتق شده باشد.

مواد موجود در مینا مانند لعاب های سرامیک از فلاکس، آلومینا، سیلیکات ها، سود، پتاس، اکسید اوریک و مقداری اکسید سرب تشکیل شده است و رنگ آنها را اکسیدهای فلزی ایجاد می کنند.

مینا سازی یا مینا کاری هنر نقاشی بر روی فلزات است. مینا کاری به طور کلی بر روی فلز به وسیله ی پوششی به همین نام انجام می گیرد که معمولاً مخلوطی است از؛ شن، برنج، پتاس،سود، اکسیدهای فلزی رنگی. این مخلوط را به صورت گرد یا خمیر در می آورند و آنرا در طرح های معین شده بروی فلــــز می پاشند یا می مالند. برای آنکه پوشش روی فلز چسبندگی پیدا کند فلزمینا کاری شده را مدتی در کوره تا حدود ۹۰۰ درجه سانتی گراد حرارت می دهند.

مینا کاری

تاریخچه میناکاری:

مشکل بتوان گفت از چه زمانی هنر میناکاری در ایران رواج گرفته است زیرا از روزگاران پیش از عهد صفویه (سده دهم هجری) نمونه هایی از میناکاری در دست نیست و از دوران صفوی هم نمونه های قابل ملاحظه ای بر جای نمانده است. لکن در دوران قاجار میناکاری به مقدار کم وجود داشته و اشیایی مانند سرقلیان و کوزه قلیان و کوزه و بادگیر قلیان را میناکاری می کرده اند. در دربار پادشاهان قاجار مخصوصاً ناصرالدین شاه که قلیان کشیدن از سرگرمی های او بوده قلیان های میناکاری شده وجود داشته است. همچنین در خانه های اشراف و بزرگان آن عصر نیز این قبیل اشیاء میناکاری شده موجود بوده است. اشیاء دیگری مانند کمربند ، آفتابه لگن ، انفیه دان ، گلابپاش ، گوشواره ، اشکدان و قوطی سیگار میناکاری شده نیز موجود است .

در کتاب “بررسی هنر ایران” اثر پروفسور ارثراپهام پوپ درباره ی هنر میناکاری چنین آمده است:

«مینا کاری هنر درخشان آتش و خاک است، با رنگ های پخته و درخشان که سابقه آن به ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد می رسد و ظهور آن بر روی فلز در طول سده ی ششم تا چهارم پیش از میلاد و پس از سال ۵۰۰ پیش از میلاد مشاهده می شود. هنر میناکاری در ایران بیش از نقاط دیگر تجلی داشته و یکی از نمونه های قدیمی آن درعهد صفویه توسط شاردن جهانگرد فرانسه ذکر شده است که قطعه ی مینایی از کارهای اصفهان بوده، مشتمل بر طرحی از پرندگان و حیوانات بر زمینه گل و بته به رنگ آبی کم رنگ و سبز و زرد و قرمز.»

در مورد سابقه ی هنر میناکاری در ایران لئوبرونستین و اروین مرگولیسErwin Margulies یادآور شده اند که سابقه این هنر در ایران به زمان اشکانیان و ساسانیان می رسد؛ ولی استفاده از آن در آغاز اسلام ، تا پیش از حکومت ایلخان مسلمان مغول ، غازان خان (۶۹۴ تا ۷۰۳ هجری) روشن نیست. پادشاه در مدت کوتاهی به علم شیمی دست یافت و بر خلاف پیشینیان که مبالغ هنگفتی در راه پیدا کردن اکسیر صرف می کردند ترجیح داد که دانش و مساعی خود را صرف هنر میناکاری نماید.

هنر میناکاری را می توان یکی از اختراعات خلاقه ی بشر دانست ؛ زیرا این هنر شامل فعل و انفعالهای پیچیده ایست که به هم ربط داده می شوند. از یک سوی عوامل ساده ای از قبیل سیلیکوم و مینیوم و پتاسیم و از سوی دیگر سنگ قیمتی که ترکیب آنها مینا را به وجود می آورد. از این رو این یک هنر آزمایشگاهی است و در حقیقت ماده ای است از ترکیب اکسیدهای فلزات که بر اثر حرارت، رنگ های مورد نظر را به دست می دهد در اختلاط با نمک به دست می آید در این عمل رنگ ها با درجه حرارت و طول زمان حرارت ارتباط زیاد پیدا می کند. بنابراین برای دسترسی به این پدیده هنری زیبا باید آتش و حرارت به دقت مراقبت و مهار شود. مینا که طبعاً شفاف است ، شفافیت بیشتر خود را از اکسید قلع به دست می آورد که ترکیبات آن از زمان های قدیم تا به امروز ثابت و بدون تغییر مانده است.

مؤلف کتاب «جغرافیای اصفهان» در سال ۱۲۹۴ هجری (۱۸۷۷ میلادی) درباره صنف میناکاران اصفهان می نویسد که میناکاری در اصفهان استادان معروف داشت ، مانند : آقاعلی فرزند آقاباقر نقاش که در فن نقاشی و مینا سازی همردیف پدرش بود و در اواخر سلطنت محمد شاه قاجار درگذشت (حدود ۱۲۶۴ هجری برابر با ۱۸۴۷ میلادی) و اینک برخی از نقاشان این زمان در هنر میناکاری هم استادی دارند و اگر به آنها سفارش کار مینا بشود مانند استادان مشهور گذشته از عهده ی انجام آن به خوبی بر می آیند و هم اکنون سرقلیانهای میناکاری خوبی ساخته می شود.

مینا کاری

رواج صنعت میناکاری در اصفهان از دوران پهلوی و حدود سال ۱۳۱۰ شمسی است و مخصوصاً طی سی سال اخیر این صنعت به وسیله ی یکی از استادان هنرمند و بنام اصفهان آقای شکرالله صنیع زاده بسط و توسعه یافت و شاگردانی در این مکتب تربیت شدند که هر یک دریچه ی دیگری را برای هنر میناکاری گشودند. تا جایی که هم اکنون حدود پانصد نفر استاد و کارگر به تهیه ی اشیاء مینائی اشتغال دارند. بیشتر اشیائی که میناسازان فعلی به بازار عرضه می کنند عبارت است از: گوشواره – سینه ریز – گلوبند – انگشتر – جعبه های بزرگ و کوچک آرایش زنانه – قوطی سیگار – جعبه های خاتمکاری و میناکاری – سرویس چای خوری مینا – شربت خوری مینا – حبابهای مینا کاری – بشقاب مینا – گلدان مینا به اندازه های مختلف – تابلوهای بزرگ و کوچک میناکاری که با هنرهای دیگر مانند طلاکاری و خاتم کاری و مینیاتور ترکیب می شود – کاسه قاب قدح میناکاری – قاب های عکس در اندازه های مختلف – زیر سیگاری مینا – پیپ مینا – آلبوم عکس – گلاب پاش مینا – پنکه سقفی – جار و چهلچراغ مینا ، درها و پنجره ها و ضریح های مینا کاری شده برای مقابر ائمه شیعه در کربلا و نجف و سامره و مشهد و قم و حضرت عبدالعظیم و اماکن متبرکه دیگر.

روی اشیاء طلایی و نقره ای هم می توان میناکاری کرد ولی اساساً میناکاری بر روی مس انجام می شود. برای فراهم آمدن مینا چند مرحله باید طی شود؛ به این ترتیب که ابتدا آن چیزی را که می خواهند میناکاری کنند به هر شکل و هر اندازه باید به وسیله مسگر ِ متخصص به شکل لازم در آید و پس از آن که ساخته شد استاد میناکار به آن لعاب سفید رنگ می دهد، معمولاً سه الی چهار بار لعاب داده می شود و در هر بار، شی ء ، به کوره می رود و حدود ۷۰۰ درجه حرارت می بیند تا رنگ لعابش ثابت شود. بعد روی آن با رنگ های گوناگون نقاشی می شود. سپس شیء باز به کوره می رود و حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ درجه حرارت می بیند تا رنگها به صورت مطلوب درآید.

درگذشته که میناکاری رواج اندکی داشت ، رنگهایی که به کار می رفت مانند رنگ هایی که در صنعت قلمکار به کار می بردند، گیاهی یا معدنی بوده . ولی اکنون برای نقاشی ظروف و اشیاء مینایی از رنگ هایی شیمیایی استفاده می شود که معمولاً آنها را از آلمان وارد می کنند. رنگهایی که در میناکاری به کار می رود بر سه نوع است :

۱- رنگهای گیاهی که در چیت سازی هم به کار می رود.

۲- رنگهای معدنی که در نقاشی و میناکاری به کار می رفته .

۳- رنگهای فلزی که روی مینا کار می کنند :

برای میناکاری در تهیه رنگ قرمز از طلا هم استفاده می شود. رنگ سبز مینا از مس و رنگ زرد آن از گل ماش به دست می آید. رنگ آبی و فیروزه ای از فلزات و رنگ سفید از رنگ مخصوص تهیه می شده است که در شهر سامره از شهرهای عراق نوع خوب آن را به دست می آورده اند.

چون میناکاری هنری است که طی سالیان اخیر رواج و رونق حاصل کرده ، استادان بزرگ آن هم در عصر پهلوی ظهور کرده اند، هم اکنون بزرگترین استاد میناکار اصفهان آقای شکر الله صنیع زاده است که از خاندان آقا نجف، نقاش معروف اصفهانی ( یک قرن پیش ) و نواده صنیع همایون است که او نیز از استادان مشهور در فن نقاشی به شمار می رفته و اینک نیز در خیابان چهار باغ اصفهان کارگاه و مغازه دارد و سفارشهای بزرگ و عمده میناکاری معمولاً به او داده می شود. از شاگردان بنام صنیع زاده که هم اکنون از استادان مشهور هستند باید از آقای غلامحسین فیض اللهی نام برد که در بازار سلطان اصفهان کارگاه و مغازه دارد و در زمینه طرح و آتشکاری که قسمت عمده صنعت مینا سازی است تخصص دارد. تهیه کنندگان میناهای متوسط برای عرضه کردن به مشتریانی که کارهای گران قیمت و ممتاز نمی خواهند هم در اصفهان زیادند و در طول خیابان چهارباغ و اطراف میدان نقش جهان عده ی زیادی از آنها به تهیه میناهای دست دوم و ارزان قیمت اشتغال دارند




تاریخ : چهارشنبه 17 آبان 1391 | 08:02 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات

معروفترین سقاخانه های تهران کجا بودند؟+عکس

شهری - سقاخانه ها یکی از جذابیت های نوستالژیک تهران است لبته نظیر این سقاخانه ها در شهرها و روستاهای دیگر ایران هم دیده می شود.

سقاخانه در معماری سنتی ایرانی، به فضاهای کوچکی در معابر عمومی اطلاق می‌شد که اهالی و کسبه برای آب دادن به رهگذران تشنه درست می‌کردند. سقاخانه معمولاً ظروف سنگی بزرگی بودند که آب آشامیدنی در آنها ریخته می‌شد و پیاله‌هایی با زنجیر به به آنها بسته می‌شد.

سقاخانه‌ها در ابتدا بیشتر جنبه خدماتی داشتند و بانیان آنها بیشتر به منظور ثواب بردن، اقدام به ساخت و نگه داری آنها می‌کردند. برخی سقاخانه‌ها دائمی بودند و برخی دیگر در زمانهای خاص بویژه به هنگام عزاداری محرم برپا می‌شدند. برای آگاهی دادن به رهگذران در شب، شمع‌هایی در اطراف سقاخانه تعبیه و روشن می‌شد که بعدها جنبه‌ای مذهبی پیدا کرد و کسانی که نذر و نیازی داشتند هر شب جمعه، شمع‌هایی را در سقاخانه‌ها روشن می‌کردند. در تهران، سقاخانه‌های بزرگتری ساخته شد و در آنها شمایل بزرگان مذهبی مانند حضرت عباس برادر امام حسین و حضرت علی اکبر و دیگر نذری‌های مردم توسط خادمان سقاخانه نگه داری می‌شد

در شهر تهران بیش از 290 سقاخانه وجود دارد که به برخی از آنها اشاره می شود.


سقاخانه نوروزخان
این سقاخانه در خیابان پانزده خرداد شرقی، جنب بازار آهنگران واقع شده و در گذشته نه چندان دور از معروف ترین سقاخانه های تهران به شمار می رفت. سرتاسر گذر این سقاخانه طاق بندی شده بود و شمایل بزرگان دینی و مذهبی، علم ، بیرق و علامت سیاه را به آن می آویختند. زورخانه ای به همین نام در کنار این سقاخانه وجود داشت که از زورخانه های معروف و نامی شهر به شمار می رفت و دالان ورودی آن از زیر سقاخانه نوروزخان می گذشت. امروزه این سقاخانه از رونق افتاده و چندان مورد توجه نیست.


سقا

خانه عزیز محمد
این سقاخانه از موقوفات شخصی به نام عزیز محمد (که بانی آن نیز به شمار می آید) است. بنای سقاخانه دارای آب انبار قدیمی و حوضچه آب و شیر و پاشیر است. در این سقاخانه جایگاهی خاص برای روشن کردن شمع تعبیه شده است. در زیر شیر آب، سنگی با سطح صاف بر سینه دیوار نصب و بر آن حک شده است: «الاحقر- حاج عباس فرزند محمد به عنوان یادگار در آب و پاسنگ و لوله کشی ... » بقیه جمله بر اثر گذشت زمان از بین رفته است. سقاخانه عزیز محمددر خیابان وحدت اسلامی ( شاهپور سابق ) خیابان مهدی خانی قرار دارد.

 

سقاخانه کل عباسعلی
این سقاخانه در خیابان وحدت اسلامی قرار دارد و قدمت آن به دوره قاجار می رسد. سقاخانه کل عباسعلی در شهریور ماه 1311 شمسی مرمت و بازسازی شد. در سال های اخیر نیز از طرف کسبه محلی برخی از نقاط تخریب شده آن مورد بازسازی قرار گرفت.


سقاخانه آینه
این سقاخانه در خیابان ظهیرالاسلام واقع است. در تزئینات این سقاخانه آینه کاری بسیار به کار رفته و همین موجب نامگذاری سقاخانه شده است. این سقاخانه توسط حاج میرآخور در سال 1304هـ . ق بنا شد و یکی از پر زرق و برق ترین سقاخانه های تهران به شمار می رود.
برخی دیگر از سقاخانه های تهران : سقاخانه شیخ هادی در خیابان شیخ هادی ، سقاخانه دباغ ها در بازار مولوی ، سقاخانه حضرت ابوالفضل (ع) در خیابان ناصرخسرو و .




تاریخ : چهارشنبه 17 آبان 1391 | 07:57 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات

طرز تهیه جوجه کباب

یک کیلو سینه مرغ گرفته با یک پیاز رنده و قاطی می کنی  و سپس زعفران ،آبلیمو، روغن زیتون با ماست تو ظرف درب دار می ریزیم  و مخلوط میکنیم

جوجه باید بعد از مخلوط مواد بالا یک روز بماند .بعد از اتمام یک روز، نیم ساعت مونده به طبخ جوجه اگر خواستی میتوانی فلفل بریزی تا مزه تندی بگیرد

نمک را آخر اضافه میکنی. جوجه حالا آماده کباب کردن می باشد

این طرز تهیه باعث ترد و خوشمزه شدن جوجه میشود.

 


برچسب ها : جوجه-کباب-زعفران-ماست-آبلیمو-،


تاریخ : سه شنبه 16 آبان 1391 | 03:28 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات



تاریخ : سه شنبه 16 آبان 1391 | 02:07 ق.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات
دانلودگلهای زیبا به رنگهای مختلف -رز سرخ زنبق لیلیوم گل محمدی نیلوفر آبی گل شاه پسند
برای دانلود اینجا کلیک کنید



تاریخ : دوشنبه 15 آبان 1391 | 10:40 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات
خودرو احمد شاه قاجار



تاریخ : دوشنبه 15 آبان 1391 | 07:55 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات
تصاویری از شاهان قاجار
ناصرالدین شاه قاجار




احمد شاه


آقا محمد شاه


فتح علی شاه


عباس میرزا


مظفرالدین شاه



محمد شاه


محمد علی شاه


مظفرالدین شاه





ناصرالدین شاه


احمدشاه در دوران نوجوانی به همراه تعدادی از درباریان


فتح علی شاه




،

:::


تاریخ : پنجشنبه 11 آبان 1391 | 12:46 ب.ظ | نویسنده : پرستو فرقانی طوسی | نظرات